Sztuka iluzji
Sześć klasycznych wielkich iluzji
Lewitacja, piła, zniknięcie, skrzynia zamiany, ucieczka i szafa spirytystyczna: skąd pochodzą klasyczne elementy wielkiego spektaklu iluzji.
Wybierz wieczór swojego pokazu ↗Szybka odpowiedź
Większość wielkich spektakli iluzji czerpie z garstki klasyków: unosząca się osoba, przepiłowanie, zniknięcie i pojawienie się, skrzynia zamiany, ucieczka i szafa. Każdy z nich ma udokumentowaną historię sięgającą XIX lub początku XX wieku.
Wspólny repertuar efektów
Magicy spierają się o to, jak kategoryzować efekty, ale główne rodziny są dobrze znane: sprawianie, że coś znika lub się pojawia, przemiana jednej rzeczy w drugą, niszczenie i przywracanie, przenoszenie czegoś z jednego miejsca w drugie, ucieczka, przeciwstawianie się grawitacji i przenikanie ciała stałego przez ciało stałe. Wielki spektakl iluzji bierze te rodziny i buduje je na tyle duże, by wypełnić teatr. Poniższe sześć klasyków to te, które ludzie najczęściej sobie wyobrażają, a wiedza o ich pochodzeniu sprawia, że nowoczesny spektakl ogląda się z większą przyjemnością. Żadna lista nie powie, których z nich dana produkcja używa w danym wieczorze; to należy do spektaklu.
Lewitacja
W iluzji lewitacji osoba lub przedmiot wydają się unosić w powietrzu. Lewitacja Asrah, w której asystentka pod tkaniną unosi się, zawisa, a następnie znika po zerwaniu materiału, przypisywana jest Servais'owi Le Royowi, który po raz pierwszy wykonał ją z żoną w 1902 roku. Unosząca się księżniczka Harry'ego Kellara miała w sobie gest, który jest kopiowany do dziś: przeprowadzał obręcz tam i z powrotem wzdłuż jej ciała, by dowieść, że nie wisi na niczym. Maskelyne i Cooke w londyńskim Egyptian Hall zaliczali lewitację do swoich najsłynniejszych iluzji.
Piła
Iluzje piłowania mają sporną wczesną historię, ale współczesna opowieść zaczyna się w Londynie. Sawing Through A Woman P. T. Selbita została pokazana publicznie 17 stycznia 1921 roku w Finsbury Park Empire, z asystentką zamkniętą poza zasięgiem wzroku w skrzyni i widzami trzymającymi przywiązane do niej liny. Później tego samego roku Horace Goldin, działając w Stanach Zjednoczonych, zaprezentował wersję, która wygląda znajomo do dziś, z głową, dłońmi i stopami asystentki na zewnątrz skrzyni. W 1965 roku Robert Harbin wynalazł Zig Zag Girl, dzielącą asystentkę na trzy części.
Zniknięcie i pojawienie się
Znikanie i pojawianie się to najprostsze do opisania efekty i jedne z najtrudniejszych do dobrego wykonania na dużą skalę. Na scenie przybierają formę pustych szaf, w których nagle znajdują się ludzie, tkanin zerwanych z miejsc, gdzie ktoś stał, oraz asystentów pojawiających się w miejscach, do których nie mogli dotrzeć. Efekt działa też w odwrotnej kolejności jako produkcja, gdy cała trupa wybucha z pudła pokazanego chwilę wcześniej jako puste. Współcześni iluzjoniści zniknęli obiekty tak duże jak Statua Wolności i prom kosmiczny.
Kufer podmiany
Metamorphosis, przez magików skracana do sub trunk, to iluzja sceniczna, w której magik i asystentka zamieniają się miejscami. Asystentka zostaje zamknięta w kufrze, często po skrępowaniu; magik staje na nim i podnosi zasłonę; gdy ta opada, asystentka jest na kufrze, a magik w środku, skrępowany w ten sam sposób. Wynalazł ją John Nevil Maskelyne, Harry Houdini rozsławił ją z żoną Bess, a późniejsi wykonawcy wystawiali ją pod wodą lub wysoko nad sceną.
Ucieczka i szafa
Ucieczka z więzów zaczynała się jako ukryta umiejętność. W latach 60. XIX wieku bracia Davenport uwolnili się z lin w szafie i przedstawili rezultaty jako zjawiska spirytystyczne; iluzjoniści, w tym John Nevil Maskelyne, rozpracowali metodę i odtworzyli ją jako sztukę. Minęło kolejne trzydzieści lat, zanim ucieczka została pokazana otwarcie jako samodzielny numer, a Harry Houdini zrobił najwięcej, by escapologia stała się rozrywką — z kajdankami, kaftanami bezpieczeństwa, workami pocztowymi i jego Chinese Water Torture Cell.
Najczęściej zadawane pytania
Kto wynalazł kufer podmiany?
John Nevil Maskelyne, choć to Harry Houdini rozsławił tę sztuczkę.
Kiedy po raz pierwszy publicznie pokazano przepiłowanie kobiety na pół?
P. T. Selbit zaprezentował publiczności swoją wersję w Finsbury Park Empire w Londynie 17 stycznia 1921 roku.
Źródła