Η τέχνη
Έξι κλασικές μεγάλες ψευδαισθήσεις
Η αιώρηση, το πριόνισμα, η εξαφάνιση, το μπαούλο αντικατάστασης, η απόδραση και το ντουλάπι των πνευμάτων: από πού προέρχονται τα βασικά κομμάτια ενός μεγάλου σόου ψευδαισθήσεων.
Επιλέξτε τη βραδιά της παράστασης ↗Γρήγορη απάντηση
Τα περισσότερα σόου μεγάλων ψευδαισθήσεων αντλούν από μια χούφτα κλασικά: το άτομο που αιωρείται, το πριόνισμα, την εξαφάνιση και την εμφάνιση, το μπαούλο αντικατάστασης, την απόδραση και το ντουλάπι. Κάθε ένα έχει τεκμηριωμένη ιστορία που ανάγεται στον 19ο ή στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ένα κοινό απόθεμα εφέ
Οι ταχυδακτυλουργοί διαφωνούν για το πώς να κατηγοριοποιούν τα εφέ, αλλά οι ευρείες οικογένειες είναι γνωστές: το να κάνεις κάτι να εξαφανιστεί ή να εμφανιστεί, να μεταμορφώσεις ένα πράγμα σε άλλο, να καταστρέψεις και να αποκαταστήσεις, να μετακινήσεις κάτι από ένα μέρος σε άλλο, να αποδράσεις, να αψηφήσεις τη βαρύτητα και να περάσεις το συμπαγές μέσα από το συμπαγές. Ένα σόου μεγάλων ψευδαισθήσεων παίρνει αυτές τις οικογένειες και τις χτίζει αρκετά μεγάλες για ένα θέατρο. Τα έξι κλασικά παρακάτω είναι αυτά που φαντάζονται πιο συχνά οι άνθρωποι, και το να γνωρίζεις από πού προέρχονται κάνει ένα σύγχρονο σόου πιο διασκεδαστικό να το παρακολουθήσεις. Καμία λίστα δεν μπορεί να πει ποια από αυτά χρησιμοποιεί μια συγκεκριμένη παραγωγή σε μια δεδομένη βραδιά· αυτό ανήκει στο σόου.
Αιώρηση
Σε μια ψευδαίσθηση αιώρησης, ένα άτομο ή ένα αντικείμενο φαίνεται να αιωρείται. Η αιώρηση Asrah, κατά την οποία μια βοηθός κάτω από ένα ύφασμα υψώνεται, αιωρείται και στη συνέχεια εξαφανίζεται όταν τραβηχτεί το ύφασμα, αποδίδεται στον Servais Le Roy, ο οποίος την παρουσίασε για πρώτη φορά με τη σύζυγό του το 1902. Η ιπτάμενη πριγκίπισσα του Harry Kellar συνοδευόταν από μια κίνηση που αντιγράφεται ακόμη και σήμερα: περνούσε ένα στεφάνι μπρος-πίσω κατά μήκος του σώματός της για να δείξει ότι δεν κρεμόταν από τίποτα. Οι Maskelyne και Cooke, στο Egyptian Hall του Λονδίνου, συγκατέλεγαν την αιώρηση στις πιο γνωστές ψευδαισθήσεις τους.
Το πριόνι
Οι ψευδαισθήσεις πριονίσματος έχουν αμφισβητούμενη πρώιμη ιστορία, αλλά η σύγχρονη εκδοχή ξεκινά στο Λονδίνο. Το «Sawing Through A Woman» του P. T. Selbit παρουσιάστηκε δημόσια στις 17 Ιανουαρίου 1921 στο Finsbury Park Empire, με τη βοηθό του κλειδωμένη μακριά από τα βλέμματα μέσα σε ένα κιβώτιο και θεατές να κρατούν σχοινιά δεμένα πάνω της. Αργότερα εκείνο το έτος, ο Horace Goldin, δουλεύοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρουσίασε την εκδοχή που φαίνεται γνώριμη σήμερα, με το κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια της βοηθού έξω από το κιβώτιο. Το 1965 ο Robert Harbin εφηύρε το Zig Zag Girl, που χωρίζει μια βοηθό σε τρία μέρη.
Η εξαφάνιση και η εμφάνιση
Η εξαφάνιση και η εμφάνιση είναι τα πιο απλά εφέ στην περιγραφή και από τα δυσκολότερα να εκτελεστούν καλά σε μεγάλη κλίμακα. Στη σκηνή παίρνουν τη μορφή άδειων ντουλαπιών που ξαφνικά περιέχουν ανθρώπους, υφασμάτων που τραβιούνται από χώρους όπου στεκόταν κάποιος, και βοηθών που φτάνουν σε σημεία όπου δεν θα μπορούσαν να έχουν φτάσει. Το εφέ λειτουργεί επίσης αντίστροφα ως παραγωγή, με έναν ολόκληρο θίασο να ξεπετάγεται από ένα κιβώτιο που μια στιγμή πριν έδειχνε άδειο. Σύγχρονοι καλλιτέχνες έχουν κάνει να εξαφανιστούν αντικείμενα τόσο μεγάλα όσο το Άγαλμα της Ελευθερίας και ένα διαστημικό λεωφορείο.
Το μπαούλο αντικατάστασης
Η Μεταμόρφωση, που οι ταχυδακτυλουργοί συντομεύουν σε «sub trunk», είναι μια σκηνική ψευδαίσθηση κατά την οποία ο μάγος και μια βοηθός ανταλλάσσουν θέσεις. Η βοηθός κλειδώνεται σε ένα μπαούλο, συχνά αφού δεθεί· ο μάγος στέκεται από πάνω και σηκώνει μια κουρτίνα· όταν αυτή πέσει, η βοηθός βρίσκεται πάνω στο μπαούλο και ο μάγος είναι μέσα, δεμένος με τον ίδιο τρόπο. Ο John Nevil Maskelyne την εφηύρε, ο Harry Houdini την έκανε διάσημη με τη σύζυγό του Bess, και μεταγενέστεροι καλλιτέχνες την έχουν παρουσιάσει κάτω από το νερό ή ψηλά πάνω από τη σκηνή.
Η απόδραση και το ντουλάπι
Η απόδραση από δεσμά ξεκίνησε ως κρυφή δεξιότητα. Τη δεκαετία του 1860 οι αδελφοί Davenport ελευθερώθηκαν από σχοινιά μέσα σε ένα ντουλάπι και παρουσίασαν τα αποτελέσματα ως πνευματικά φαινόμενα· ταχυδακτυλουργοί όπως ο John Nevil Maskelyne ανακάλυψαν τη μέθοδο και την αναδημιούργησαν ως δεξιότητα. Χρειάστηκαν άλλα τριάντα χρόνια προτού η απόδραση παρουσιαστεί ανοιχτά ως αυτόνομο νούμερο, και ο Harry Houdini έκανε τα περισσότερα για να μετατρέψει την τέχνη της απόδρασης σε ψυχαγωγία, με χειροπέδες, ζουρλομανδύες, ταχυδρομικούς σάκους και το Κινεζικό Κελί Βασανιστηρίων με Νερό.
Συχνές ερωτήσεις
Ποιος εφηύρε το μπαούλο αντικατάστασης;
Ο John Nevil Maskelyne, αν και ο Harry Houdini το έκανε διάσημο.
Πότε παρουσιάστηκε για πρώτη φορά δημόσια το πριόνισμα μιας γυναίκας στη μέση;
Ο P. T. Selbit παρουσίασε τη δική του εκδοχή στο κοινό στο Finsbury Park Empire στο Λονδίνο στις 17 Ιανουαρίου 1921.
Πηγές